Kate Urban (19930984) - Tegen de vloed in: vanuit je hart
Kate Urban (19930984) - Tegen de vloed in: vanuit je hart
Als zelfstandig ghostwriter/schrijfcoach van biografieën viel er in de eerste coronagolf geen droog brood meer te verdienen: geen senior die nog een interviewafspraak durfde te maken. Niet getreurd: mijn oog viel op een oproep: ‘mensen die empathisch konden interviewen’ voor Bron- en Contactonderzoek bij de GGD. ‘Da’s geen toeval,’ dacht ik en kon meteen beginnen. Nog geen twee maanden later was ik er trainer-coach en tegenwoordig coördineer ik het Scholenteam in Flevoland.
‘Never a dull moment’
Dat leerde ik al snel. Vanochtend zet ik bijvoorbeeld eerst mijn team aan het bellen met ouders van positief geteste schoolkinderen. Vervolgens stel ik een paniekerige schooldirecteur gerust, overstroomd door belletjes van ongeruste ouders over het toenemend aantal besmettingen op school. Tussendoor beantwoord ik vragen van collega’s over wat ze wel (en wat vooral niet!) aan wie moeten melden of registreren over de jonge patiëntjes.
In de middag verdeel ik de schoolklassen die gebeld moeten voor een quarantaineadvies. Dan overleg ik met COVID-artsen over adviezen over zelftesten op scholen en over welke school wel of geen ‘uitbraak’-aanpak moet krijgen. Nog even snel een mailtje erachteraan voor een Scholenteam uit een andere regio over een Flevolandse leraar die op een school in hun regio werkt. Het einde van de dag bestaat uit registratie van alles in het roemruchte GGD-systeem (dat daar niet voor gemaakt was.) [zie voor meer hierover ook het artikel van Niels Aerts, red]
Stoom afblazen doe je samen
Om stoom af te blazen, lees ik af en toe in de ‘lief en leed’-app groep: daar luchten collega’s hun hart over de soms heftige gesprekken en steken we elkaar een hart onder de riem. Want nog steeds treffen we soms nabestaanden van patiënten die de coronabesmetting niet hebben overleefd. Of een ondernemer die alweer niet mag werken, nu omdat zoonlief op school is besmet. Dat zijn geen gemakkelijke gesprekken, die raken je in je hart.
Maar wat we vooral delen, zijn de warme dankbetuigingen van patiënten: die houden ons echt gaande. Want hoe emotioneel het werk soms ook is, hoezeer de vloed van besmettingen ons soms overspoelt: iedereen die hier werkt, doet dat vanuit volle overtuiging. We proberen echt met hart en ziel alle vragen van patiënten te beantwoorden en met gerichte adviezen de kettingreactie van besmettingen in te perken. Ook al weten we dat de enige manier om het echt te stoppen, vaccinatie is.
Zonder diversiteit gaat het niet
Het is dan ook een zeer betrokken team van collega’s, hoewel we elkaar eigenlijk alleen maar online kennen. We hebben het team samen uit niks uit de grond gestampt en vorm gegeven in een enorme crisissituatie en dat schept een superhechte band. In wekelijkse (eerst dagelijkse) Teams-meetings evalueren we nog altijd en sturen we bij.
We komen uit de meest uiteenlopende branches (net als ik tijdelijk werkloos) en hebben veel verschillende culturele achtergronden. Dat maakt het alleen maar mooier: dat je met het team zo’n sterke band kunt creëren. Die diversiteit is overigens ook nodig, want we doen telefoongesprekken met alle mogelijke culturen (en talen) en dan helpt een divers team enorm.
En dan?
Wat ik ga doen wanneer strakjes ook de schoolkids zijn gevaccineerd? Eerst even uitblazen, waarschijnlijk, want vakantie hebben we bij de GGD nog niet gehad. (Het virus hield immers ook geen vakantie.) Een ander wensje: mijn team eindelijk in levende lijve ontmoeten. En dan weer rondkijken wat er dan weer op mijn pad komt. Terug naar mijn ghostwriting en schrijfcoaching? Mogelijk. Iets anders? Wie weet. Wie nog een tip heeft…
Kate Urban (19930984)